Dodano: 27 paź 2020
Obudowa czujnika kurzu z druku 3D
Ta realizacja dotyczyła obudowy czujnika kurzu wykonanej w technologii FFF z materiału PET-G.
Projekt był dobrym przykładem obudowy technicznej, w której najważniejsze są dopasowanie do elektroniki, sposób montażu oraz warunki pracy gotowego elementu.
Dlaczego PET-G?
W tym konkretnym projekcie PET-G odpowiadał wymaganiom dotyczącym sztywności, odporności na wilgoć i sposobu użytkowania obudowy.
Nie oznacza to jednak, że PET-G jest automatycznie najlepszym materiałem do każdej obudowy. Wybór powinien zależeć od temperatury, promieniowania UV, obciążeń, kontaktu z chemikaliami i miejsca montażu.
Obudowa techniczna musi być projektowana pod urządzenie
Przy obudowie czujnika trzeba uwzględnić między innymi:
- wymiary elektroniki,
- miejsce na złącza i przewody,
- otwory montażowe,
- wentylację lub przepływ powietrza, jeśli wymaga tego czujnik,
- sposób zamknięcia obudowy.
To właśnie te cechy, a nie sama nazwa materiału, decydują o funkcjonalności gotowej części.
PLA, PET-G czy ABS?
Nie ma jednej kolejności „lepszy–gorszy”. PLA może być wystarczający do prostych modeli i zastosowań wewnętrznych, PET-G sprawdza się w wielu obudowach użytkowych, a ABS lub ASA mogą być rozważane tam, gdzie wymagania termiczne lub środowiskowe są inne.
Dobór trzeba odnosić do konkretnego projektu i danych materiałowych.
Co pokazała ta realizacja?
Druk 3D pozwolił wykonać obudowę dopasowaną do konkretnego czujnika bez przygotowywania formy produkcyjnej.
To właśnie przy pojedynczych obudowach, prototypach i krótkich seriach możliwość łatwego dopasowania geometrii jest często ważniejsza niż sama cena materiału.
P3DRC — punkty odbioru